1-2

2-2

3-2

4-1

5-3

6-1

7-2

Gaurkoan, ordea, alde batera utziko ditugu kirurgia eta horrelakoak; izan ere, zinemako izar eta zinemako izar ez diren asko eta askok makilajera jotzen baitute kirofanotik pasa ostean. Askotan izugarrizko desastrea egiteaz gain, eurak bereiztuko dituzten ezaugarriak galtzen dituzte. Hori dela eta, zuen iritzia zein den jakin nahiko nuke, ea makilaje egokia darabilten edo Oihaneren bloga maizago bisitatu beharko luketen. Begira ondorengo irudiak:

Urrenarte zinemazaleee!! Zorte on gu bezala azterketetan zaudetenoi!!

Zabildu

Listen to this podcast

1. Tori Spelling
2. Brittany Murphy
3. Melannie Griffith

2- Ezpain hauek operatuta daudela uste al duzu?

1. Bai
2. Ez
3. Ez dakit

3- Zenen ahoa dela iruditzen zaizue?

1. 30 días de oscuridadeko banpiro batena
2. Zombi filmeko izaki batena
3. Planet Terroreko zonbi batena

4- Zenen ahoa dela iruditzen zaizue?

1. Nicole Kidman
2. Meryl Streep
3. Sharone Stone

5- Hauetatik zein uste duzue dagoela ezpainetatik operatuta?

1. Ariadna Gil
2. Maria Valverde
3. María Esteve

6- Zenen ezpainak dira?

1. Jennifer Aniston
2. Madonna
3. Courtney Cox

7- Aktore hauetako zein pasa da kirofanotik?

1. Burt Reynolds
2. Mickey Rourke
3. Arnold Schwarzenegger

Bueno zinemazale, hementxe uzten zaituztet test batekin. Erantzunak hurrengo artikuluan argitaratuko dizkizuet, ea zenbat asmatzen dituzuen eta zinemarekin zenbateko lotura duzun.

Hurrenarte!

Zabildu

Listen to this podcast

Hollywoodeko akademiak antolatutako ekitaldia izaten da non bertan Oscar trofeoa ematen baitzaien aktore, zuzendari, gidoilari, produktore edo tekniko hoberei. Troefeoak pelikularen rollo baten gainean ezpataz armatuta dagoen gizona errepresentatzen du.1928an sortua Cedric Gibbonsen(Metro Goldwyn Meyer-eko zuzendaria) burutapenen abioan, George Stanleyek jarraitzuen trofeoarekin lanean zinemaren mundura iristi zen arte.

34 zentimetro eta lau kilo pisatzen dituelarik, historian zehar aldaketa ñimiño batzuk bakarrik jasan ditu Oscarrek. Brontzezkoa izanik, urretan bainatuta zegoen, nahiz eta orain aleazio batzuetatik pasa ostean itxura hobea eskuratu duen. 1942 eta 1944 urte bitartean buztinez egingo ziren, gerra garaian baitzeuden. Baina, krisia alde batera geratu zen uneaz geroztik urrezko estatuak egitera pasatu ziren berriro ere. 1949an trofeoei zenbaki bat egokitzen hasi ziren, garaiko hari 501 emanez.
50-60 Oscar elaboratzen dira urtero-urtero eta kalkuluen arabera, 12 pertsonen artean 20 orduko denbora tartean lortzen da estatua bat ongi egitea.

Orain zertxobait gehiago dakizu, saria jasotzeko prest beraz. Urduritasuna baretu dizudalakoan, zorte on!!

Zabildu

Listen to this podcast

Eta zergatik kontsumitzen dituzte drogak euren lana oso ondo ordaindua suertatzen zaielarik? Euren irabaziak drogetan xahutu beharrean, zergatik ez solidaritza apur bat? Zergatik dira pantaila handian eta errealitatean erabat mozorroturiko aktoreak? Hala eta guztiz ere, artikulu hau ez da errealitatean pasusatuko baizik eta zinema munduko pelikuletan agertzen diren hainbat gertaerekin. Hori dela eta, estuki lotu daiteke filmetako egoera kanpoan gertatzen denarekin, beraz ez daukate mozorrotu behar askok eta askok. Hemen, bada, berak idatzirikoa:

”Un chute a lo largo de la historia El conflicto es la base del drama, y la droga es un poderoso elemento para desatar una situación problemática. El cine se ha valido de toda clase de estupefacientes para que sus personajes realicen un viaje alucinatorio y provoquen una tragedia que no sólo afecta al individuo, sino también al entorno que les rodea. La droga es plasmada en la pantalla, casi siempre, de forma negativa, como un monstruo que conduce a consecuencias desastrosas para los protagonistas.

La droga suele presentarse como un mal al que hay que combatir y erradicar de la sociedad, con malvados que se dedican al narcotráfico y policías que tratan de hundirles el negocio; la lista es larga: “French Connection”, “Traffic”, “Jackie Brown”,…

Sin embargo, otros cineastas han optado por abordar el género desde un punto de vista humorístico. “El jardín de la alegría”, de Nigel Cole, es una divertida comedia en la que una viuda sin recursos económicos decide plantar marihuana en su jardín para poder ganarse la vida. Las repercusiones que esto tiene en su pequeño pueblecito provocan el enredo cómico de una cinta que viene a suavizar con su humor uno de los asuntos más dramáticos que ha tocado el cine a lo largo de su historia.”

Besterik ez, agian film askok duten argumentua errealitateren isla soil bat besterik ez da eta hori aldatzeko ez dugu pausorik ematen… Goian aipatzen diren filmetatik denak gomendatzen dizkizuet, bada telebista aurrean gizartearen irudia agertuko den luzemetraia ikusteko ordua, ezta? Hurrenarte zinemazale!!

Zabildu

Listen to this podcast

• “Pienso que la idea falsa más grande sobre mí es que soy una mocosa caprichosa. Pero no lo soy. Soy totalmente lo opuesto”.

• “Hablo con esa voz de bebes cuando estoy en la tv, es una pose”.
• “La gente piensa que soy estúpida. Pero soy más simpática que la mayoría de la gente”.
• “No voy a tener relaciones sexuales por un año. … Besaré, pero nada más”.
• Y ¿por qué le gusta tanto Austria?: “¡Porque ellos me pagan un millón (de dólares) para saludar al público!”.
• “Tomo a mi perro Tinkerbell seriamente. Tomo mi trabajo en serio. Pero no me tomo a mi misma tan seriamente”.
• ¿Qué nombres les pondrás a tus hijos? “Paris y London”.
• “No puedo andar en las calles. Es demasiado embarazoso. No quiero salir más. No quiero ir de fiesta”.
• “No importa como luzca una mujer, si ella es segura de si, ella es atractiva”.

Hau guztia drogomenpekotasuna daraman aktore baten ahotik atera da, milioi asko irabazteaz gain, egunero-egunero telebistako pantailan izugarrizko mozkorrarekin agertzen den Hiltontarrak hain zuzen ere. Eta atzean utzi ditugun aparteko aktore eta aktoresen irudi berdina erakusten al digu, bada, ilehori argal honek? Zuen iruzkinen zain!

Zabildu

Listen to this podcast

• “El cine no es un trozo de vida, sino un pedazo de pastel”.
• “La televisión ha hecho mucho por la psiquiatría: no sólo ha difundido su existencia, sino que ha contribuido a hacerla necesaria”.
• “El público debe sufrir tanto como sea posible”.
• “Ver un asesinato por televisión puede ayudarnos a descargar los propios sentimientos de odio. Si no tienen sentimientos de odio, podrán obtenerse en el intervalo publicitario”.
• “Cuando un actor viene a decirme que quiere discutir su personaje, le contesto “Está en el guión”. Si me pregunta “¿Cuál es mi motivación?”, simplemente le respondo “Tu sueldo”".

• “Me asusto fácilmente. Aqui está una lista de lo que me hace producir adrenalina: 1) Los niños pequeños. 2) La policía. 3) Los lugares altos. 4) Que mi siguiente película no sea tan buena como la anterior”.

• “Un buen drama es como la vida, pero sin las partes aburridas”.
• “No hay ningún terror en un disparo, sólo la anticipación a él”.
• “Es una vergüenza salir por televisión, pero mi familia quiere comer”.
• “Cuando digo que no me interesa el contenido es como si un pintor se preocupara por el sabor que tienen las manzanas que pinta, por si son dulces o amargas. ¿Qué más da? Es su estilo, su forma de pintarlas, de ahí es de donde surge la emoción”.
• “En la ficción, es el director el que debe crear la vida”.
• Un tipo en primer plano. Vamos a ver lo que está viendo. Supongamos que ve a una mujer con un bebé en los brazos. Ahora cortamos y recogemos su reacción ante lo que ve: él sonríe. ¿Cómo es el personaje? Es un hombre agradable, simpático… Ahora vamos a colocar un plano de una chica en bikini. Él mira. La chica en bikini. Él sonríe… ¿Qué nos parece ahora? Un viejo verde. Ya no es el mismo caballero a quien le gustaban los bebés. Ése es, para mí, el poder del cine”.
• “Mi amor por el cine es más grande que mi moral”.
• “La televisión ha devuelto al crimen a su origen: el hogar”.
• “Imagínese a un hombre sentado en el sofá favorito de su casa. Debajo tiene una bomba a punto de estallar. El lo ignora, pero el público lo sabe. Esto es el suspense”.
• “Para mí, el cine son cuatrocientas butacas que llenar”.

Ez al dizue hausnarketa bat egitera behartzen? Ez al zaizue iruditzen errealitatea eta bere lana oso zuzenki lotzen saiatzen dela? Zinema pantaila handi bat baino askoz ere gehiago dela? Eta, zer diozue bere lanari buruz? Ez al du bere lana zinema soilik kontsideratzen? Eta zer diferentzia dago bere lanen artean? Ez dizue dena zuzen eta argi esaten? Apartekoa da gizon hau, bai horixe!
Beti bezala, zuen iruzkinen zain. Ondo pasa asteburua zinemazaleeee!

Zabildu

Listen to this podcast

Zabildu

Listen to this podcast

1944ko maiatzaren 14an Modeston (California) jaio zen. Bere ama Dorothy eta aita Georgerekin bizi izan zuen gaztaroa George Walton Lucasek eta izugarri gustatzen zitzaizkion autoak eta, nola ez, abiadura handia; hori dela eta, NASCAr izeneko lasterketetan buru belarri jardun zuen, istripu larri batek ia bizia kendu zion arte. Egun hartatik aurrera, Californiako hegoaldera joan eta hango unibertsitatean zinemara murgiltzeko lehen pausoak burutu zituen. Dokumentaiak eta fikziozko pelikula laburrak idatzi zituen hasieran, adibidez: “Herbie” (1966), “The Emperor” (1967) edo “THX 1138 4EB: The electronic Labyrinth” (1967), non Warner Bros zuzendaritzak beka bat luzatu zion kalitate bikainarengatik, beraz burubelarri ekin zion eta emaitza: “El valle del arco iris” (1967). Azken honek American Zoetrope produkzioarekin “THX 1138” (1971) luzatu ahal izan zuen, non bere lehen luzemetraia bihurtuko zen gerora. “Llueve sobre mi corazón” (1969) eta Rolling Stones “Gimme Shelter” (1970) dokumentaia jada grabatuta zeuden.

Lucasfilm Ltd fundatu zuen “American Graffiti” (1973) egin ondoren, film honetan bere emaztea eta Harrison Ford azalduko ziren, zinemako ikono garrantzitsua. Pelikula honen ondorioz Globo de Oro bat eta Oscarretarako nominazio bat eskuratu zituen Georgek zuzendari hoberena zelakoan. Industrial Light & Magicek bere proiektu berriaren arrakasta bermatu zuen, “La guerra de las Galaxias” hain zuzen ere 1977an. Lucas Oscarretara nominatua suertatu zen berriro, baita gidoi orijinalaren saria jaso ere. Eta ondoren Indiana Jones etorriko zen, eta nola ez 1983an bere emaztarekin dibortziatu zen eta Linda Ronstadt kantariarekin maitasun berri bat abioan jartzeko.
Beranduago, “La aventura de los Ewoks” (1984), “Dentro del laberinto” (1986), “Howard…un nuevo héroe” (1986), “Willow” (1988), “Tucker, el hombre y su sueño” (1988) eta “En busca del valle encantado” (1988) zinemaratuko zituen.

90. hamarkadan, Irving G. Thalberg saria jasotzeaz gain, “Las aventuras del joven Indiana Jones” telebista serietan aritu zen lanean. Hala ere, “La amenaza fantasma” (1999), “El ataque de los clones” (2002) eta “La venganza de los Sith” (2005) pelikulak ere eraman ditu zinemara, ez da une batez ere sofan horiei beha geratu, beti lanean ibili den artista kontsidera dezakegu. Zuek zer diozue?

Zabildu

Listen to this podcast

Danny Archer (DiCaprio) eta Solomon Vandy (Hounsou)ren bizitzak erabat ezberdinak dira, baita euren egoera ere. Diamante arrosa baten aurkikuntza dela eta, bien destinoa elkarturik aurkituko da; izan ere, diamante honek bizitza alda dezake edo eta bizitza amaitutzat jo…

Sierra Leona 1990: Gerra zibila aurrera doa eta Solomon bere familiatik at geratuko da segituan, diamante kanpoetan lan egitera kondenatua. Egun batean, harri eder bat aurkituko du eta ezkutuan gordeko, badaki eta hori egiten aurkitzen badute hil egingo dutela. Archer, aldiz, arma eta diamanteen arteko elkartrukean ibiltzen da eta Solomonek ezkutuan duen diamante horren berri jasotzen du eta ohartzen da bere balioak Salomon Afrikatik ateratzea bidera dezakeela.

Maddy Bowen (Connelly) Sierra Leonan lanean ari den kazetaria da eta diamanteekin darabilten joku zikin hori azalera eraman nahi digu filmean. Archerrekin kontaktatuko du eta artikulo bat idaztera animatuko da; hala ere, Archerrek neska, neskak Archer baina gehiago behar duela konturatuko da. Neska honen laguntzarekin, beraz, Archer eta Solomonek ihes egin nahiko dute; horretarako, Archerrek Solomoni diamante preziatu hori bila dezan eskatzen dio. Baina zer topatuko Solomonek eta… Archerren semea!

Benetan ikusgarria akziozko film hau, traillerrarekin amaitzen dut, zuen iruzkinen zain

Zabildu

Listen to this podcast

Tim Streeterrek Walt pertsonaiaren rola bikain interpretatzen du, non Portlanden dagoen elikadura denda batean lan eginez azalduko zaigun filmean. Bere homosexualitateak Johnny gazte imigrante batetaz maiteminarazten du, baina kanpotarrak ingelesaz pitorik ez du ulertzen…

25 dolarrengatik kanpotarrak Waltekin lo egitea onartzen du, baina Walt diru faltan dabilenez zail egiten zaio hori guztia lortzea. Egunak aurrera doz eta kanpotarrak Betty ezagutuko du, Walten arreba, eta inportantzia gehiago emango dio anaiari baino. Roberto Pepperrek (Johnnyren lagun minena) lagunduko dio Walti; auto bat nola gidatu, espainieraz nola hitz egin… eta horela, gainontzeko mutilak indiferentziaz begiratzen dioten arren. Roberto poliziak hil ondoren, Johnny faltako da eta Betty Alaskara zuzenduko da dantzari exotiko izateko grinarekin bere bihotza puska-puska eginda utziz.
Hemen duzue traillerra ikusgai, kontutan izan EEUUn 1985ean filmatu zela eta kalitatea ez dela oraingo filmeena bezain aparta.

Zabildu

Listen to this podcast